ESOTHO.nl - God maakt u vrij

blaaaaaaaa1234567890-=!@#$%^&*()_+

Gisteren had ik mijn broer op bezoek die dit jaar is afgestudeerd aan de Theologische faculteit te Groningen, In navolging van zijn ouders heeft hij er een goed Christelijke visie op geloof, leven en maatschappij op nagehouden, en nu wacht hij op een plaats als predikant in een zogeheten PKN gemeente.

Tijdens zijn bezoek liet hij zich gevallen dat God niet kenbaar is, iets dat ik gedeeltelijk met hem eens ben, daar ik van mening ben dat de God achter zijn vele vormen onkenbaar en onveranderlijk is.

Toen hij weer weg was en ik een beetje over zijn uitspraak zat te peinzen met mijn man, kwamen we tot de conclusie dat mijn broer, ik denk ongeveer een jaar geleden, had laten vallen, dat men een persoonlijke God kon hebben, en dat men daar een persoonlijke relatie mee kon hebben.

Dit ons nu weer herinnerend vroegen wij ons af hoe men een relatie kan hebben met iets dat onkenbaar is. Immers in de Mensenwereld kunnen wij ook geen relatie hebben met iemand die we niet eens kennen, dus waarom zou dit met God wel kunnen?

We vroegen ons af waar de *fout* zit, naar hoe deze twee uitspraken van mijn broer met elkaar te rijmen vallen, totdat mijn man zich bedacht dat Jezus in de Bijbel zegt dat wij God alleen kunnen kennen door HEM, (iets dat ik sowieso al een arrogante opmerking vind waardoor ik hem nooit heb kunnen liefhebben).

Terug naar het vraagstuk. Moet Jezus (volgens de Bijbel, de zoon van God) dan maar als (onder) god beschouwd worden omdat wij mensen God graag willen kennen en omdat het zonder hem niet kan? Is de zoon gelijk zijn vader?

Politiek gezien zouden veel Christenen het erover eens zijn dat men Maxima niet moet vergelijken met haar Criminele vader, maar dat komt natuurlijk omdat ze nu een lid van het Koningshuis is en men niet meer kwaad mag spreken van haar. Zo wordt een doodgewoon Braziliaans meisje *heilig* verklaard. En ook de zoon van een vader die timmerman is, kan wel eens een geheel ander vakgebied kiezen dan zijn vader.

Was er niet een of andere wijze die de uitspraak *zo boven zo beneden* of andersom had gedaan? Als de zoon van een timmerman geen timmerman is, zou de zoon van God dan wel een soort God zijn? Klinkt niet echt logisch in mijn oren, Of moeten we Jezus als Avatara, of als incarnatie van God beschouwen?

Wanneer ik de verhalen uit de Bijbel zou moeten geloven dan zou Jezus een *kruising* tussen God en een vrouwtjesmens zijn. Dat zou natuurkundig betekenen dat hij sowieso geen 100% God is, maar ook voor vele procenten gewoon mens is. Tja, we moeten wel een beetje blijven relativeren nietwaar, voordat we iemand tot (half)God verheffen.

Al met al lijkt Jezus me een goede leermeester voor hen die hem liefhebben, wanneer deze werkelijk wordt nagevolgd. Helaas zijn er nog zoveel Christenen die van mening zijn dat zij niet in de voetsporen van hun *meester* hoeven te treden. Zouden zij dit wel doen dan zou er wellicht een ommekeer komen in het *opgeblazen* Christendom en zou de eenvoud heersen boven de schriftgeleerdheid, de vervorming weer terugkeren naar het oorspronkelijke Christelijke geloof.

En wellicht zitten de Islamieten er niet eens zo ver naast wanneer zij zeggen dat de *mensgod* Jezus van de Christenen niet dezelfde is als Allah, immers, de enige God achter zijn vele vormen, blijft enig in zijn soort en hoe men het ook wendt of keert, God kan men niet bezitten, al zouden wij dat nog zo graag willen. Hij is enkel van zichzelf, en voor iedereen.

Dat lijkt wellicht wat tegenstrijdig met wat ik op dinsdag, 04 januari, 2005 schreef.

==Quote==
God is van iedereen. Van moslims, van Christenen, van Hindoes, van Joden, van ESOTHO, en zelfs van niet-gelovigen.
==End Quote==

God is van niemand in het bijzonder, hij is niemands eigendom. Hij is er voor iedereen, en omdat hij er voor iedereen is zou de ietwat egoïstische mens kunnen beweren dat hij VAN iedereen is. Echter, God weet wel beter dan dat hij enkel van zichzelf is.

Ik ben vandaag een linkportaal begonnen over God en Godsdienst. Deze is Via deze link te bezoeken. Om een dergelijk portaal te maken moet men websites betreffende het gekozen onderwerp zoeken en deze indelen in bepaalde catagorieen.

Zoekende naar goede links voor het portaal stuitte ik vaak op websites die stof tot nadenken gaven. Zo kwam ik op een gegeven moment op een Islamitische site, (helaas kan ik nu ik dit verhaal schrijf het adres ervan niet meer achterhalen), waarop stond vermeld dat de God van andersgelovigen niet dezelfde God is als Allah.

Natuurlijk heb ik Islamieten eerder deze uitspraak horen doen, en er zijn miljoenen websites die dergelijke uitspraken niet uit de weg gaan, maar keer op keer vraag ik me af hoe ze zoiets kunnen denken terwijl ze twee regels erboven stellig hadden vermeld dat er maar 1 God is.

Allah is overigens geen naam voor God, zoals Nederlanders soms denken. Het is gewoon het Arabische woord voor God

== Quote ==
Allah (van al-ilah, de god) is het Arabische woord voor God. In westerse talen zoals het Nederlands wordt de term gebruikt om specifiek de God van de islam aan te geven. In landen van het Midden-Oosten zoals Libanon en Egypte maar ook in andere landen waar veel Islamieten wonen zoals Indonesië wordt God echter ook door anderen, bijvoorbeeld christenen, Allah genoemd.
== End. Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Allah ==

God is van iedereen. Van moslims, van Christenen, van Hindoes, van Joden, van ESOTHO, en zelfs van niet-gelovigen. Als er maar 1 God is, hoe kan het dan dat de god van een bepaalde groep geloofsgenoten, niet dezefde als van een andere groep (of alle andere groepen) geloofsgenoten zou zijn?

God is 1 en enig in zijn soort, daar houd ik het maar bij, wat bepaalde groepen er ook van durven te zeggen.

Over vrijheid in de godsdiensten
Opgevoed in een goed Christelijk gezin met ouders die beiden zeer actief betrokken waren met kerk en staat kreeg ik het geloof, hun geloof, van jongs af aan met de paplepel naar binnen gegoten. Ik werd geacht om deel te nemen aan diverse Christelijke activiteiten, werd als vanzelfsprekend op een Christelijke school geplaatst, en ook binnen het gezin ging alles op een Christelijk aanvaardbare wijze.

Religieus bewustzijn werd er gedurende mijn vroege jeugd al ingestampt. Het dagelijkse gebedje voor het slapen gaan, kerkgang, en zondagschool waren zaken waar je je niet aan mocht onttrekken. Maar hoe aanneembaar men mij het Christelijk geloof trachtte te maken, Jezus kon ik nooit in mijn hart sluiten.

Steeds meer vragen betreffende het geloof kwamen in mij op. Vragen waar niemand een antwoord op leek te weten, vragen waardoor ik meerdere malen het klaslokaal heb moeten verlaten, vragen die onchristelijk en respectloos werden gevonden.

En dus voelde ik mij genoodzaakt om - toen ik ten einde raad was, - het zelf maar uit te gaan zoeken. Immers, niemand kon een acceptabel antwoord op mijn vele vragen geven, dus was de conclusie dat ik het, op mijn jonge leeftijd, helemaal zelf moest doen wilde ik ooit een antwoord krijgen, en al had ik Jezus niet in mijn hart gesloten, God heeft altijd mijn liefde gehad.

Ik kon de Godsdienst niet naast mij neerleggen om vervolgens een goddeloos leven te gaan leiden. God was voor mij het allerbelangrijkste dat er was, en hoe kon ik Hem achter mij laten? Voor mij leek dat iets onmogelijks.

Maar Jezus dan? Moest ik Jezus dan maar accepteren omdat ik God lief had? Ik vond het nogal hypocriet om te doen alsof je ergens in gelooft terwijl het je geen snars kan interesseren. Hoe kan ik iemand ooit als de eniggeboren zoon van God beschouwen wanneer ik mij er zo bewust van ben dat wij allen zonen en dochters van God zijn? Kan God ook zonder Jezus?

Natuurlijk wou geen Christen mijn vraag beantwoorden. "God liefhebben zonder dat je zijn zoon lief hebt? Hoe kom je bij zulke goddeloze ideeën?" Ik moest het zelf maar uitzoeken en mijn shockerende vragen maar voor mij houden.

In die tijd heb ik diverse religies onderzocht en gepraktiseerd, maar nergens vond ik de echte vrijheid om zelf een mening te mogen hebben en verkondigen. Altijd werd er weer gewezen naar geschriften, Leiders, enzovoorts.

Ik wilde vrijheid, vrij zijn, vrij denken, en vrij voelen. Immers, stond er niet iets in de Bijbel van, dat God ons vrijgemaakt heeft? Waarom lijkt die vrijheid dan binnen de godsdiensten soms ver te zoeken?

De ene godsdienst wil dat je God ziet als een persoon met een naam en een menselijke vorm. De andere religie 'beweert' dat god Geen vorm heeft. De ene godsdienst beweert dat je door heel veel te bidden losraakt van je slechte daden, de ander dat je er nooit los van komt, of dat je steeds moet reïncarneren. De ene godsdienst beweert dat de Bijbel het enige ware woord van God is, de ander beweert dat de Koran dat is, en weer een ander beweert dat een ander geschrift het enige ware woord van God is. En zo zijn er zoveel aspecten die de godsdiensten tegen elkaar opzetten, en die het moeilijk maken om te kiezen tussen de ene of de andere godsdienst.

En God dan? Is het niet voldoende om gewoon God lief te hebben en God te willen dienen in plaats van eindeloos in debat te gaan over welke godsdienst het meest 'waar' is? Weten wij niet allen maar slechts een deel van de 'waarheid', als die er tenminste is? Waarom komen er bij veel godsdiensten zo veel onnodigheden om de hoek kijken, en waarom steeds die verdeeldheid over wie 'gelijk' heeft en wie 'de waarheid' heeft?

Volgens mij draait het uiteindelijk om wat God ons persoonlijk te vertellen heeft, niet om hoe hij eruitziet, wat zijn naam zal zijn of welke geschriften hij wel of niet heeft geschreven. Uiteindelijk draait het om eenheid, om liefde en dienstbaarheid voor God.

En pas wanneer dat wereldwijd beseft zal worden is er denk ik wellicht een kans op wereldvrede. Het gaat niet om wie gelijk heeft, het gaat uiteindelijk om de God van alle schepselen, en het doet er niet toe hoe hij heet, en hoe hij eruit ziet.