Over Kinderen en Geloof.

Zelf heb ik aan den lijve ondervonden hoe het is om in een zwaar gelovig gezin opgevoed te worden, en hoe het is wanneer ouders hun geloof kost wat het kost willen opdringen bij hun kinderen. Ik heb meegemaakt hoe beklemmend dat kan zijn, en hoe sterk het de eigen mening in ontwikkeling kan beïnvloeden.

Natuurlijk willen ouders het beste voor hun kinderen, willen zij dat hun kinderen kennis maken met de normen en waarden van hun eigen geloof wat meestal resulteert in verplichte tempelgang, onderwijs op een religieuze school en bijna tot vervelens aan toe hun kinderen ‘lastigvallen’ met hun eigen geloof.

Maar helaas is wat de ouders vinden niet altijd het beste voor een kind, en zeker niet wat geloof en religie betreft. Kinderen houden er namelijk ook hun eigen (kinder)geloof op na, en dat geloof is voor het kind niet altijd op een lijn te plaatsen met het grote-mensen-geloof van hun ouders.

Natuurlijk mag men kinderen vertellen waar hun ouders in geloven, omdat het geloof van de ouders vaak in relatie staat met bepaalde regels die er binnenshuis worden gesteld, en kinderen zijn vaak nieuwsgierig naar waarom iets is zoals het is.

Echter, wanneer ouders hun kinderen kennis willen laten maken met hun geloof dienen zij in acht te nemen dat zij voor hun kinderen het voorbeeld worden voor mensen van die bepaalde geloofsrichting, en wanneer u uw kinderen niet vrij laat zullen zij (later) gaan denken dat al uw geloofsgenoten zo onvrij of beklemmend zijn.

Wil men kinderen op een natuurlijke wijze de schoonheid van een bepaald geloof tonen dan dient men dit met volle overgave te doen, en dan dient men alle religieuze handelingen gemeend en met devotie te doen.

Zo kunt u uw kinderen wel een kort brabbelgebedje voor het eten en slapen aanleren, doch een gemeend gebed vanuit het hart zal het nooit worden. Uw kinderen zullen het meer als een door ouders opgelegde verplichting zien, een formaliteit die nou eenmaal uit gevoerd behoort te worden omdat er anders niet mag worden gegeten, geslapen enzovoorts.

U kunt uw kinderen natuurlijk wel eens meenemen naar kerk of tempel, maar u doet er goed aan om uw kinderen niet te verplichten dit elke week te moeten doen. Kinderen vinden tempeldiensten over het algemeen saai, omdat ze er niets van begrijpen, en ook de zondagschool is niet vaak een succes omdat men gedurende die tijd liever met het eigen speelgoed speelt dan kleurplaatjes in te kleuren van rare mensjes in rare mantels.
Ik denk dat het voor kinderen soms belangrijker is om in hun eigen fantasieën te geloven dan in een door volwassenen uitgewerkte godsdienst omdat ze, juist door het geloven in hun fantasie, - hun eigen geschapen (fantasie) wereld – meer zelfvertrouwen krijgen in zichzelf, in hun intuitie, en in hun kunnen. In een volwassenen godsdienst is dit fantasie aspect helaas niet meer aanwezig en daarom zou een kind dat zijn ouders in religieus opzicht volgt steeds een afwachtende houding hebben ten opzichte van zijn ouders, wachtend op het volgende regeltje waar hij zich aan dient te houden, wachtende op het volgende onbegrijpelijke verhaaltje, wachtend op de volgende beperking in zijn vrijheid.

In dien ik zelf kinderen had zou ik geneigd zijn om mijn kinderen pas wat van mijn religie mee te geven indien het mij gevraagd zou worden. "Mamma geloof jij ook in…. God?" Dan zou ik zeggen, "Ja, daar geloof ik ook wel in, Jij ook?" en ik zou met belangstelling luisteren naar wat mijn kind me allemaal te zeggen had.

Natuurlijk is dit allemaal maar theoretisch, want ik heb geen kinderen, en zal ze denk ik ook nooit krijgen, en al weet ik dat onvrijheid ooit naar vrijheid leidt, Vrijheid blijft toch mijn hoogste goed.